آسمان آبی شعر

.

.

*

به رضا اگر رسیدی برسان سلام ِما را

برسان به خاک پایش خط احترام مارا

وبگو به راوی عشق منم آن به راه مانده

که شکسته بُعدِ مقصد پر اهتمام مارا

آبانماه هشتادو هفت

*

آه ای بهار ِ چندمین باران ، آه ای نگاه ِ چندمین دیدار ، آه ای سرود ِ چندمین دفتر
با تو کدام قافیه فاخر تر ؟ ، آنک که فصل ِ پنجم ِ سالم ؟
بیستم اردیبهشت هزارو سیصد و سی و هفت
آسمان ِ آبی ِ شعر

جهان سوم

روزي در آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي ، سوالي مطرح كرد

استاد،شما كه از جهان سوم مي آييد،جهان سوم كجاست ؟؟

 فقط چند دقيقه به آخر كلاس مانده بود .

من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به

 كه هر كس

بخواهد مملكتش را آباد كند ، خانه اش خراب مي شود

 و هر كس

 كه بخواهد خانه اش آباد باشد ،  بايد در تخريب ِ مملكتش بكوش .  

 پروفسور حسابي

خيز و در كاسهً زر آب ِ  طربناك انداز

پيشتر زان كه شود كاسهً سر خاك انداز

عاقبت منزل ِ ما وادي ِ خاموشان است

حاليا   غلغله در   گنبد ِ افلاك    انداز

ملك ِ اين مزرعه داني كه ثباتي نكند

آتشي از جگر ِ جام  در املاك   انداز

به سر ِ سبز ِ تو اي سرو كه چون  خاك شوم

ناز از سر بنه و سايه بر اين خاك انداز

دل ِ ما را كه ز ِ مار ِ سر ِ زلف ي تو بخست

از لب ِ خود   به شفاخانهً    ترياك انداز

غُسل در اشك زدم كاهل ِ طريقت گويند

پاك شو اول و پس ديده بر آن پاك انداز

يارب آن زاهد ِ خودبين كه بجز عيب نديد

دود ِ آهيش   در آئينه  ادراك    انداز

چشم ِ آلوده نظر از رخ ِ جانان دور است

بر رخ ِ او   نظر از   آينهً   پاك   انداز

چون گل از نكهت ِ او جامه قبا كن حافظ

وين قبا در ره ِ آن  قامت ِ چالاك   انداز 

176

بهار

بوي ِ باران بوي ِ خاك ، دفتر ِ سبز ِ زمين تن شُسته پاك

رشته هاي ِ آتشين بر شاخ ِ كوه ، رعد هاي ِ با شكوه

هاي و هوي ِ طبل ِ طوفان ، رقص ِ برگ ، بارش ِ تُند ِ تگرگ

شيشهً عُمر ِ زمستان دست ِ سنگ ، روز ها رنگين كمان ِ هفت رنگ

اي دريغ از من اگر تاكي نرويانم ز ِ شعر

اي دريغ از تو اگر دستي نيفشاني به دشت

اي دريغ از ما اگر باغي نسازيم از بهار

گر نباشي چون بهاران لاله مست ، جام ِ جمشيدت نمي آيد به دست

در زمستان حاليت خواهي شكست

بهار 86

در بستر ِ ياد ِ ايام :

هم شوق ِ شبهاي ِ شعري هم شمع ِشبهاي تاري

همواره اي تا هميشه ، پيوسته و پايداري

از كوچهً خاطراتم نرم و سبكتر ُگذر كُن

در شام ِ آشفته حالي در شام ِ چشم انتظاري

امشب دوباره دلم را يادت به بازي گرفته

احساس ِ دير آشنائي افسانهً روزگاري

حسي كه در من نشسته ياد آرد آن روز ها را

در دفتر ِ يادمان ها زيباترين يادگاري

در بستر ِ ياد ايام اهل ِ كدامين مسيري ؟

آرام و ساحل نشيني ، يا همچو من بيقراري

صبح ِ دلم راشكسته گيسوي ِ ويرانگر ِ شب

شمع ِ شب افروز ِ من باش تا صبح ِ آئينداري

گفتم كه از دل بروبم آنرا كه از ديده ام رفت

از ديده ام رفتي اماّ ، در ياد ِ دل ماندگاري

كي مي شود چون گذشته آسوده از عهد وايام

دين و خرد را بدزدي ، صبر و قرارم بياري ؟

تهران - لواسان 85 

مخمل بانو :

وبلاگ مخمل بانويت را جار كردم

در گوش هر درد آشنا تكرار كردم

از كوچه هاي دُگم بي دردي گذشتم

چشمان خواب آلود را بيدار كردم

تا برنويسي بازهم خوانا تر از نو

دست دعا را درطلب سرشار كردم

در فرمت روزان تشويش دلازار

ارسال كج انديش را بردار كردم

هر روز پرسيدم تو را با باز خواني

صد بار وبلاگ تورا ديدار كردم

با ديدن  ناب نگارش هاي نو بخت

احساس شوق و شادي بسيار كردم

اينك بدين احساس مي گويم  غزل را

تشويش چركين واژه را انكار كردم

تا تو به وجد آيي دوباره نازنينم           شعر بلند كوچه ها را بار كردم

در دفتر  هستي ز سرمستي ، مهستي      نام تو را جانمايهً گفتار كردم

تهران - لواسان     ۱۵/۸/۸۵

**

تو قامت ِ بلند ِ تمنائي اي درخت

همواره خفته است در آغوشت آسمان

بالائي اي درخت

دستت پُر از ستاره و جانت پُر از بهار

زيبائي اي درخت

وقتي كه ابر ها

در برگهاي ِ در هم ِ تو لانه مي كنند

وقتي كه باد ها

گيسوي ِ سبز فام ِ ترا شانه مي كنند

غوغائي اي درخت

وقتي كه چنگ ِ وحشي ِ باران گشوده دست

در بزم ِ سرد ِ او

خنياگر ِ غمين ِ خوش آوائي اي درخت

در زير ِ پاي ِ تو

اينجا شب است و شب زدگاني كه چشمشان

صبحي نديده است

تو روز را كُجا

خورشيد را كُجا

در دشت ديده غرق ِ تماشلئي اي درخت

چون با هزار رشته تو با جان ِ خاكيت

پيوند مي كني

پروا مكن ز ِ رعد

پروا مكن ز ِ برق كه برجائي اي درخت

سيوش كسروي